خدایا دردمندم
خدایا دردمندم؛ روحم از شدت درد می سوزد، قلبم می جوشد و بند بند وجودم از شدت درد...
خدایا دل غم زده و دردمنم. آرزوی آزادی می کند. روح پژمرده ام خواهش پرواز دارد...
تا از این غربت کرده سیاه، ردای خود را به وادی عدم بکشاند...
از بار هستی برهد و در عالم نیستی فقط با خدای خود به وحدت برسد...
+ نوشته شده در ۱۳۸۹/۱۱/۰۷ ساعت توسط آزاده پورفخیمی ابرقوئی دبیر زیست شناسی
|